شنبه ۲۴/۰۶/۱۳۸۶ ه.ش

15 سپتامبر 2007 م.

3 رمضان 1428 ه.ق

ساعت 10:21 صبح

هم اکنون در صف بازدید از کاخ اِلیزه (Palais de l'Elysée) یا همان کاخ ریاست جمهوری فرانسه می باشیم. دراز صفی است، بس شگفت!  

امروز و فردا یعنی 15 و 16 سپتامبر، روزهای اروپایی میراث فرهنگی (Journées Européennes du Patrimoine) هستند. در این دو روز در اروپا بسیاری از بناهای تاریخی ای را که بازدیدشان در طول سال غیر ممکن است می توان رایگان دیدن کرد. چرا غیر ممکن؟ چون بناهای بسیار مهمی مانند: کاخ ریاست جمهوری فرانسه، مجلس ملی فرانسه، مجلس سنای فرانسه، برخی از وزارتخانه ها، شهرداری ها و حتی سفارتخانه های بعضی کشور ها مثل ایالات متحده و انگلیس (در پاریس) را شامل می شود. در دیگر کشور های اروپایی نیز، هر بنایی را که خودشان انتخاب کنند برای بازدید آزاد می گذارند.

گفتم سفارت انگلیس و آمریکا چون آن ها هم جزو میراث فرهنگی فرانسه به شمار می آیند. مال خودشان است ولی چون ساختمان هایشان تاریخی است، در این دو روز مردم از آن ها هم بازدید می کنند.

من کنون از بند صف خارج شده/هم نوای طوطیان بوستان حازق شده(شعر:اینجانب در آوردی!)

بر روی نیمکت بوستانی در میدان کُنکورد (Place de la Concorde) شهر پاریس می نویسم. بوستانش هم اصلاً طوطی ندارد!کاخ الیزه در منطقه ی 8 پاریس و در شمال غربی شهر ساخته شده است. این کاخ همانند میدان کنکورد به صورت کج، رو به شمال شرقی می باشد. صف ما از گوشه ی سمت چپ و بالای این میدان شروع شد. بعد به سمت چپ پیچید، در خیابان گابریِل (Avenue Gabriel)، سپس جلوتر رفته، به سمت راست پیچید و وارد خیابان اِلیزه (Rue de l'Elysée) شد. و بعد بار دیگر گردش به چپ و ورود به خیابان سَنت اونوره (Rue Fabourge Saint Honoré)، که در اصلی کاخ در آن بود(این خیابان به موازات همان خیابان گابریل است و میانشان سفارت های انگلیس و آمریکا!).

10:21 در ته صف قرار گرفتیم و کنون 11:16 است. از داخل بوستان به بوستان کنار (ترکیب اینجانب در آوردی!) آمدم تا اگر صف حرکت کرد شاهدش باشم. صف را پلیس پاریس با میله های مخصوصی در خیابان ها و در کنار پیاده رو ها درست کرده است. یعنی پیاده رو را اشغال نکرده. فقط قسمتی از خیابان را!

صف بسیار منظمی است. با توجه به حجم جمعیت کمتر کسی از حق خود تجاوز می کند(نکته : آقاجان گفتم کمتر کسی! نه هیچ کس! یک وقت فکر نکنید این اروپایی ها مادر زاد تو صف که می ایستند به حقوق دیگران احترام می گذارند. نخیر! مثلاً نزدیکی های کاخ که رسیدیم یک پیر مردی را دیدیم که از کنار صف می زد و می رفت جلو. حالا من هم بهتر است کوتاه بیایم! زیادی دارم جوش می زنم! ). همچنین اکثر مردم بس صبورند. دو پیرزن فرانسوی پشت سر ما می آمدند که حتی یک لحظه هم ننشستند. خیلی مقاوم بودند بسیار صاف و راست ایستاده و همراه جمعیت سوی کاخ روان بودند.

در کل صف دو جا برای دستشویی و جایگاه های آبنوشی^۱ انتخاب شده بود. همچنین برای سرگرمی مردم در خیابان الیزه، عکس هایی از کاخ و مراحل تعمیرات آن را بر روی میله های خود کاخ چسبانده بودند. با این کار مردم کمتر خسته می شدند. حتی بهتر از این هم می توانستند کار کنند. مثلاٌ در کل صف سطل آشغال کم بود. افزایش سرگرمی هم از اهم اموراتی بود که انجام نشده بود. اما دیگر چیزها مثل حفظ امنیت خوب بود. جالب این جاست که فرانسوی ها هیچ وقت با خودشان بچه ی کوچک به جایی نمی برند. اما در این جا چرا! چون پلیس به آن هایی که کالسکه ی بچه داشتند یا پیر و ناتوان بودند و یا بر روی صندلی چرخدار نشسته بودند اجازه می داد تا جلوتر از دیگران و خارج از صف به کاخ بروند!

بر روی درختان، تابلو های مناسبی برای اطلاع دادن زمان رسیدن به کاخ و ... زده اند(چون صف، همانطور که گفته شد، بسی دراز بود بر اساس پیشبینی های تقریبی بر روی تابلو ها این زمان ها درج شده بود. مثلاً زده بودند: ۵ ساعت دیگر تا رسیدن به کاخ مانده است). نیرو های متفاوتی از جمله ژاندارمری و پلیس ملی نیز جهت حفظ امنیت وجود دارند. دو دکه ی خوراکی فروشی در بوستان بدجوری کاسبی می کنند...

ادامه دارد...

۱: آبنوشی نه آبخوری! آب را که نمی خورند. می نوشند!